| Vloek en zegen van Aids |
 |
||
Uit een e-mail van een zendeling
Momenteel ben ik samen met mijn vrouw bezig om een kinderdorp te realiseren in het epicentrum van de AIS-problematiek, Ubombo - Noord-Zululand,- Zuid-Afrika.
Vijf jaar geleden zijn wij, mijn vrouw Jill en onze zoon Ian, naar Afrika verhuisd. Wij hadden al eerder in Afrika gewoond maar dat was in de grote stad. Het platteland was ons onbekend. Ubombo is gelegen in Noord-Zululand. Dit gebied is een van de meest primitieve van heel Zuid-Afrika. Ons doel was om juist hier te werken in Gods Koninkrijk. Dat viel in eerste instantie erg tegen. Vaak was het ook vechten tegen de bierkaai. Uiteraard werden we vaak ook bemoedigd en hebben we een goede tijd gehad. In deze gebieden kom je mensen tegen die je nooit in de stedelijke gebieden tegenkomt. Om te preken in een Zulukerk is een van de grootste voorrechten die ik als zendeling heb mogen meemaken. Reizen door mijnenvelden om in Mozambique de christenen te bemoedigen is een ervaring op zich! Ik voel me heel erg bevoorrecht om in Zululand te mogen werken. Ik zou een boek kunnen vullen met de ervaringen die we hier hebben gehad.
Toch is er een keerzijde en die is niet al te rooskleurig. Het is tevens een gebied waar je gemakkelijk ontmoedigd kunt raken. Heel vaak hebben we met de handen in het haar gezeten en menigmaal is ons hart gebroken geweest. Jongeren die hun hart aan de Heer gaven om later weer een compromis te sluiten. In Afrika heeft de familie nog een ontzettend sterke invloed op de levens van de jongeren. De voorouders moeten vereerd worden en om daaruit los te komen is een moeizaam gebeuren.
Een jongeman die wij kennen vanuit onze kerk, komt uit een christelijke familie. Zijn oom is zelfs ouderling in de kerk geweest. In deze familie kwam een sterfgeval voor. Alle sterfgevallen in Afrika hebben een oorzaak en om daar achter te komen is deze oom naar een toverdokter gegaan. Hij was ervan overtuigd dat iemand een vloek over dat familielid had uitgesproken. De jongeman was aangewezen als de schuldige partij en om een vloek over hem uit te kunnen spreken had de toverdokter een lichaamsdeel van deze jongen nodig. In zijn angst is deze jongen naar ons toe gekomen. Later is deze oom vreselijk ziek geworden en is een gruwelijke dood gestorven. De jongen, denkend dat het gevaar geweken was, durfde weer op straat te komen, maar kwam toen andere vijandige familieleden tegen die wraak wilden nemen. Ook christenen doen hier aan voorouderverering en dat is soms enorm ontmoedigend. Uitzonderingen zijn er gelukkig ook wel.
Als zendeling heb je op het geestelijke vlak met toverij, hekserij, toverdokters voorouderverering, heksenopleidigen enz. te maken. Op het natuurlijke vlak hebben we andere uitdagingen zoals malaria, TBC en andere ziekten. We spreken dan nog niet van de natuurrampen zoals overstromingen en periodes van enorme droogte. Geweld tussen groeperingen zoals - (voorheen - red.) het ANC en IFP brengen andere problemen met zich mee. Een land van extremen vraagt om meer dan goedkope antwoorden. Als mensen vragen waarom God hen zo straft dan heb je soms ook geen antwoord. Nu zijn de mensen getroffen door de AIDS-pandemie.
AIDS is absoluut verschrikkelijk. In het ziekenhuis waar Jill werkt worden maandelijks 150 babies geboren. 40% van de moeders zijn HIV-positief. Veel van die moeders sterven kort na de bevalling. In de klinieken in de Makatinivlakte komt het voor dat meer dan 50% van de moeders HIV-positief is. Een paar maanden geleden gebeurde het dat alle 26 vrouwen die voor zorg naar de kliniek kwamen HIV-positief waren. En dit komt steeds vaker voor.
Onlangs zijn we met een groep uit Durban naar Noord-Zululand gegaan. We hebben gezinnen bezocht die getroffen zijn door de AIDS-pandemie. Een weduwe die haar man 3 jaar geleden aan AIDS had zien sterven, had 10 kinderen. Zijzelf had ook AIDS en had niet zo lang meer te leven. Wij stelden haar de vraag: "Wat is nu uw grootste zorg?" Haar antwoord was hartverscheurend: "Wat gebeurt er met mijn kinderen als ik sterf? Wie gaat er voor mijn kist en begrafenis betalen?" We waren tot tranen toe bewogen. De twee oudste kinderen gaan naar school. Voor de anderen is geen geld om ze naar school te sturen. AIDS, armoede en scholing gaan hand in hand.
In de wereld zijn er vele plagen geweest waardoor miljoenen gestorven zijn. AIDS is de eerste plaag met een moraal. In Zuid-Afrika horen we dat het probleem in Uganda gestabiliseerd is en dat dit ook in Zuid-Afrika zou kunnen. Het moet mogelijk zijn. Wat niet vermeld wordt is dat er in Uganda een geweldige opwekking beleefd wordt en dat AIDSpatienten genezen. Tevens heeft een opwekking invloed op de normen en waarden van de mensen, waardoor het percentage van nieuwe infecties omlaag gaat.
In Zuid-Afrika zijn we nog niet zover. De Zulu's zijn erg gebonden door hun cultuur. Jill vertelde van een geval van een jongen die doodziek op de mannenafdeling lag. De familie kwam om hem als laatste redmiddel naar de toverdokter te brengen. "Nee", zei de dokter, "we gaan voor deze jongen bidden en geloven dat de Heer hem zal genezen." U kunt zich wel voorstellen wat een moedige stap dit was. Als deze jongen daarna sterven zou, dan konden de dokter en Jill hun werk wel vergeten, laat staan dat ze in Noord-Zululand voor hun eigen leven zouden moeten vrezen. Ze hebben voor de jongen gebeden. De volgende dag was zijn toestand verergerd en de familie kwam hem alsnog halen om hem naar de toverdokter te brengen. Nu was de situatie nog ernstiger dan de dag ervoor en zeker was dat als hij naar de toverdokter zou gaan dat hij daar zou sterven. De dokter zag geen andere mogelijkheid en heeft de familie geweigerd hem daar naar toe te brengen. Ze hebben opnieuw gebeden voor genezing en ditmaal heeft de Heer op wonderlijke wijze verhoord.
Na vijf jaar in Zululand zou ik bijna zeggen dat voor zendelingen in Afrika AIDS de grootste zegen is. De ziekte is zondermeer verschikkelijk en heeft verstrekkende gevolgen voor de mensen hier. Er zijn zoveel verhalen: een gezin, een vader en moeder met vier kinderen in de leeftijd van 4 tot 10 jaar. De moeder stierf aan AIDS en liet haar man achter die nu alleen voor de kinderen moest zorgen. Een week later overleed de vader ook. Zoals gebruikelijk is werden de kinderen ondergebracht bij hun grootmoeder. Een week later is ook zij gestorven. Van de kinderen is daarna niets meer vernomen.
Er wordt van alles verkondigd als oplossing om van AIDS af te komen en er worden "voorlichtingsfolders" verspreid. In een daarvan stond dat, als je als zwarte man van AIDS af wilt komen, je sex moet hebben met een Indiase vrouw. Nu wordt dit advies niet meer gegeven; de nieuwe trend is nu echter dat je sex moet hebben met een jong meisje om van AIDS af te komen. De gevallen van jonge kinderen die na verkrachtingen in het ziekenhuis belanden, zijn gestegen. Achter dit alles zit een heel duistere macht.
Maar ondanks dit soort zaken, durf ik AIDS toch als een zegen te zien. Wij zijn als zendelingen in staat om een nieuwe generatie te bereiken met het evangelie. De AIDS-wezen hebben geen familie om ze op te vangen en wij zijn in staat om opvang en scholing aan te bieden. Naast de lichamelijke behoeften kunnen wij hun liefde geven en hen de weg naar Christus wijzen. Dit kunnen wij, door Hem Die ons kracht geeft. Als wij situaties blijven zien vanuit God's perspectief, zien wij ook de grote uitdagingen. God is gespecialiseerd in het ombuigen van een grote catastrofe in een zegen. Ik geloof ook dat God bezig is dit met name te doen met de AIDS-pandemie.
Door AIDS vallen de familieleden weg die kinderen naar een toverdokter willen brengen. Er is niemand die hun meer vertelt dat ze aan voorouderverering moeten doen. Als wij gehoorzaam zijn aan de Grote Opdracht dan kunnen wij hen onderwijzen en naar Jezus Christus leiden. Er zal een nieuwe generatie zijn die uit kan gaan en Afrika en de hele wereld met het blijde nieuws zal kunnen bereiken. We moeten deze kansen wel zien te grijpen.
We hebben in Afrika nog nooit zoveel mogelijkheden gezien. De velden zijn nog nooit zo wit geweest en de oogst nog nooit zo rijp……..
