|
Turkije beslaat een oppervlakte van bijna 780.000 km² en bevindt zich in twee werelddelen - 3% in Europa (Tracië) en 97% in Azië (Anatolië) - en heeft de enige doorgang van de Middellandse Zee naar de Zwarte Zee onder haar beheer: de Dardanellen en de Bosporus.
|
Bevolking
|
bevolkingsgroei
(%) |
bevolkingsdichtheid
(per km²) |
|
| 1990 |
ruim 55 miljoen inwoners
|
2
|
71
|
| 1995 |
ruim 61 miljoen inwoners
|
1,9
|
78
|
| 2000 |
ruim 66 miljoen inwoners
|
1,7
|
85
|

Het gebied van het huidige Turkije is door haar ligging (verbinding tussen oost en west) de eeuwen door een smeltkroes van volkeren geweest. De Turken komen van oorsprong uit het Altai-gebied in wat nu Buiten-Mongolië heet. Voor de komst van de Turken werd het land door vele volkeren bewoond, waaronder de Hettieten en Perzen. De Romeinse periode was van 133 voor Christus tot 395 na Christus en het Byzantijnse Rijk van 330 - 1453. Vanaf de 11e eeuw verloor Klein-Azië gaandeweg zijn Byzantijns, Grieks en christelijk karakter door invallen van Turkse moslimstammen.
Rond 1300 begon de Turk Osman zijn grondgebied in het westen van Turkije te vergroten. Dit was het begin van het grote en zeer machtige Osmaanse Rijk. Toen in 1453 Constantinopel (Istanbul) door de Osmanen veroverd werd, betekende dit het einde van het Byzantijnse Rijk en tevens het einde van het christelijk geloof als staatsgodsdienst. Tijdens de Osmaanse periode genoten zowel de islamitische als niet-islamitische volkeren in Turkije een grote culturele, administratieve en religieuze vrijheid. Onder de niet-islamieten rekenen we de Joden, Grieken, Armeniërs en Oost- en West Syrisch-Orthodoxen. Onder de vernietigende invallen van de Mongolen en vooral van Timur Lenk (rond 1400) hadden de christenen in het oostelijk deel van het rijk veel te lijden en werd hun aantal gedecimeerd. Onder Osmaans bestuur kenden zij echter een betrekkelijke rust tot in de tweede helft van de 19e eeuw. Toen aan het einde van de 19e eeuw het Osmaanse Rijk steeds verder verzwakte, kregen de christelijke minderheden en de Koerden het steeds zwaarder te verduren. In 1923, na de ondergang van het Osmaanse Rijk, werd door Mustafa Kemal (Ataturk) de Republiek Turkije uitgeroepen. De moeilijke situatie van de christenen duurde voort en leidde tot een grote migratie naar het westen.
Samenstelling van de bevolking
Het is moeilijk een nauwkeurig overzicht te geven van de etnische samenstelling van Turkije, omdat dit een politiek gevoelig thema is. Turkije beoogt dat iedere inwoner van Turkije Turk is. Wel kan er van uitgegaan worden dat er in Turkije tussen de 14 en 19% Koerden wonen. De meesten van hen spreken het Koermandschi dialect, een kleiner aantal het Zaza (ca. 1 milj.) en vlakbij de grens met Irak en Syrië spreken sommigen ook Sorani. Verder woont er nog een klein aantal Arabieren in Turkije: 1,8% in Zuid- Anatolië bij de grens met Syrië.
82% van de bevolking heeft onderwijs gehad. De officiële taal is Turks. Andere talen: Koerdisch, Armeens, Aramees, Arabisch, Perzisch, Grieks en andere, 36 talen in totaal.
Sinds 1923 is Ankara de hoofdstad van Turkije. De voormalige hoofdstad Istanbul telt de meeste inwoners, meer dan 10 miljoen. Ankara, Izmir, Bursa, Konya en Adana hebben tussen de één en vier miljoen inwoners. Verstedelijking ruim 65 %.(2000)
Inkomsten door toerisme, landbouw en industrie. Turkije is zelfvoorzienend wat de landbouw betreft. De enorme stuwmeren van de rivieren de Eufraat en de Tigris hebben in het oosten voor een opleving van de agrarische sector gezorgd. De economie moet gemoderniseerd worden om tot de EU te kunnen toetreden. De overmaking van gelden naar Turkije door migranten die in West-Europa werken, bedraagt ongeveer $ 3.3 miljard. De inflatie is zeer hoog, tot wel 100% per jaar. In maart 2001 raakte de Turkse lira een tijdlang in vrije val. De werkloosheid wordt geschat op 20 %. Gemiddeld inkomen p.p. $ 3.130 (10 % van de USA).
De Republiek Turkije is in 1923 gesticht. De uitvoerende macht is in handen van de regering onder leiding van de minister-president (parlementair systeem); parlement met één kamer: Türkiye Büyük Millet Meclisi (Grote Turkse Nationale Vergadering) met 550 leden; verkiezingen elke 5 jaar. Staatshoofd: president Sezer, sinds 2000; verkiezing elke 7 jaar door parlement. De overheid besteedde in 1996 10 % van haar budget aan onderwijs, 3 % aan gezondheidszorg en 40 % aan defensie en nationale veiligheid.
In het oostelijk deel van Turkije heerst sinds 1984 een gespannen situatie met betrekking tot het Koerdische standpunt, hetgeen tot militaire acties leidde. Sinds de gevangenneming van de Koerdische leider Öcelan lijkt de toestand iets gestabiliseerd. Turkije is lid van de NAVO en steunde de Amerikaanse reactie op de gebeurtenissen van 11-9-2001.
Het Osmaanse Rijk was eeuwenlang de hoeder van de heilige plaatsen van de islam. Het kalifaat zetelde de grootste tijd in Istanbul. Na de Turkse onafhankelijkheidsoorlog vonden grote veranderingen plaats. In plaats van een monarchie werd Turkije in 1923 een republiek. In 1924 werd het kalifaat afgeschaft evenals de şeriat, de islamitische wet. Wel werd er een Directoraat voor Godsdienstzaken opgericht, dat onder toezicht kwam van de minister-president. Dat betekent dat in het seculiere Turkije de staat alle islamitische instituten beheert.
Officieel is Turkije een seculiere staat.
De protestantse kerk groeit snel. Behalve de Internationale Protestantse Kerken en de Armeense Protestantse Kerken zijn er de Turks Protestantse Kerken. Momenteel zijn er zo'n 2000 gelovigen in 34 gemeenten, verdeeld over 15 provincies.
Geschiedenis en punten van gebed
Er zijn ongeveer 3 miljoen Turkse migranten in West Europa. Hoe hier precies de verhouding tussen Turken en etnische minderheden uit Turkije (Koerden, Armeniërs, Syrisch Orthodoxen) is, is moeilijk nauwkeurig te zeggen.
| Land | Aantal Turkse migranten |
| Duitsland | 2.300.000 |
| Nederland | 310.000 |
| Frankrijk | 260.000 |
| Groot Brittannië | 210.000 |
| Oostenrijk | 100.000 |
| België | 100.000 |
| Zwitserland | 50.000 |
| Zweden | 40.000 |
| In de Balkan verblijven nog eens ruim 1,5 miljoen Turkstalige minderheden: | |
| Bulgarije | 1.100.000 |
| Macedonië/Servië | 250.000 |
| Roemenië | 150.000 |
| Griekenland | 140.000 |
Hoewel tal van kerken vanaf het begin veel diaconale hulp gegeven hebben aan de Turkse migranten, heeft dit niet tot veel belangstelling geleid voor het christelijke geloof. Aan de ene kant migranten als buren en collega's makkelijk te ontmoeten, aan de andere kant zijn ze als minderheid vaak meer gesloten en conservatief, waardoor ze moeilijker bereikbaar zijn voor christenen. Van de tweede generatie jongeren van de Turkse migranten is een deel door generatieconflicten en gebrek aan goede scholing en werk in een milieu van criminaliteit en drugs terecht gekomen. Hun aantal neemt gelukkig af. Een groeiende groep goed opgeleide jongeren kiest bewuster dan hun ouders voor de islam. Een grote middenmoot heeft een goede positie in de samenleving waarbij tradities en geloof uit het thuisland gecombineerd worden met westerse (seculiere) waarden en normen. Ongeveer 200 Turkse migranten zijn in de afgelopen 30 jaar tot geloof in Christus gekomen en in meer of mindere mate betrokken bij een plaatselijke christelijke gemeente.
Christelijke materialen voor Turken
Er is een ruime keus aan evangelisatiematerialen voor Turken in het Nederlands, Turks en Koerdisch, geschreven voor deze moslimse doelgroep, dus ingaand op hun vragen. Vanwege de vrijheid van godsdienst in Turkije zijn er de laatste tien jaar ca. 200 Turkse boeken en brochures uitgekomen over het christelijke geloof. In Nederland is er tevens tweetalig materiaal verschenen.
Voor bovenstaand artikel is naast diverse bronnen, vooral gebruik gemaakt van de informatie over Turkije uit ‘Operation World’ van Patrick Johnstone en ‘Turkije’ van Thijl Sunier uit de landenreeks van KIT, Novib en.Ncos. E.e.a. is vertaald, bewerkt en aangevuld door stichting Evangelie & Moslims te Amersfoort. www.evangelie-moslims.nl