Mongolië

Veel van onderstaande gegevens, met name de statistische, zijn ontleend aan: Patrick Johnstone, Operation World, 1993.
Dit handboek geeft een schat aan informatie over christen-
dom en zendingswerk in alle landen ter wereld. Het is ver-
krijgbaar bij WEC-Nederland of via de boekhandel.

Geschiedenis

Het is goed om eerst iets over de geschiedenis van Mongolië te weten voordat ik u vertel over Mongolië in het algemeen.

Vroegste geschiedenis
De eerste inwoners van Mongolië over wie iets bekend is, waren Turks sprekende mensen die woonden in het gebied van Mongolië, in de 4de of 5de eeuw voor Christus. China vocht de 1ste grote oorlog met deze groep in de 3de eeuw voor Christus. Onder de indruk van deze dreiging bouwden de Chinezen de ‘Grote Muur’.Van 434 tot 453 na Christus terroriseerde deze stam centraal Europa.

Bloeitijd van het Mongoolse rijk
In 1662 werd Temudjin gekozen tot de hoogste leider van deze Turks-mongoolse stam. Hij werd de Grote Koning en ze noemde hem “Genghis Khaan”. Onder zijn leiding veroverden zij in 1207 –1215 de noordwestelijke staat Xixia and de noordelijke staat Yan. Van 1219 – 1221 veroverden de Mongoliërs gebieden tot aan de Kaspische Oceaan. In 1223 gingen ze terug naar Mongolië en in 1227 stierf Ghenghis Khaan. Zijn zoon “Ogedei” werd de leider in 1229 en van 1236 – 1240 strekte Mongolië zich uit tot in Rusland, Polen, Hongarije, tot in Centraal Europa. Ogedei stierf in 1241 en de Mongoliërs trokken zich terug uit Europa. In 1260 probeerde Mongolië Syrië aan te vallen maar ze verloren. In 1294 stierf de kleinzoon van Ghenghis Khaan op het moment dat het Mongoolse keizerrijk op z’n grootst was. In 1368 dwong China de Mongoliërs het land te verlaten.

Jongste geschiedenis
In de 17de eeuw kwam “Manchu” dynastie aan de macht en China veroverde het oosten van Mongolië. In de 18de en 19de eeuw vochten Rusland en China over Mongolië. Buiten-Mongolië verklaarde haar onafhankelijkheid maar Binnen-Mongolië bleef onder de macht van China in 1911. In 1921 bezetten de Sovjetlegers Buiten-Mongolië en Mongolië kwam onder de invloed van het communistische systeem. In 1989 begon de democratische revolutie. In 1990 werden de eerste verkiezingen gehouden en de 2de volgden in 1992. De acties door de democratische bewegingen leidde tot liberalisatie en een beperkte vrijheid van godsdienst.

Op dit moment wordt Mongolië geleid door een president. Hij is gekozen tot president voor 4 jaar. Zijn naam is “Bagaband” (In juni 2001 is hij herkozen)

Mongolië is het 5de grootste land van Azië en ligt tussen Rusland en China in. Het is ongeveer 1.5 miljoen vierkante meter. De 3 grootste steden zijn de hoofdstad Ulaanbaatar en de steden Darxan e

80% van het land bestaat uit steppe en 8% uit bos (dit kan ook wel eens minder zijn daar veel mensen bomen kappen, wat eigenlijk wettelijk niet is toegestaan) . Mongolië ligt op ongeveer 1600 meter boven de zee spiegel. In het westen zijn bergketens met “eeuwige sneeuw”. De hoogste berg is 4650 meter hoog. Deze berg is waar de grens van China, Rusland and Mongolië elkaar ontmoeten. Aan de Noord-Oost zijde van “Ulaanbaatar” start een bergketen, “Hentii” en deze loopt helemaal tot Rusland. Van het midden en Noordelijke deel van Mongolië stroomt de rivier “Selenge” en deze stroomt in het Bajkalmeer in Rusland. De meeste meren hebben geen uitstroom en het water is zout. De “Gobi” woestijn ligt in het Zuiden.

Het inwoneraantal was in 1992 2,2 miljoen. In 2001 was dat aantal gegroeid tot 2,6 miljoen inwoners. Er zijn verschillende etnische groepen:

Enkele jaren geleden moedigde de overheid bevolkingsgroei aan and vrouwen met 5 en 9 kinderen kregen een beloning. Er was een beperking op het distribueren van voorbehoedsmiddelen en abortus. Maar de grote bevolking veroorzaakt problemen en de overheid heeft het verbod op voorbehoedsmiddelen en abortussen opgeheven. (Er zijn nu ongeveer 3000 abortussen per maand).

Mongolië heeft 4 seizoenen waarvan de lente de minst favoriete is, omdat er dan veel zandstormen zijn en de luchtdruk steeds erg verandert. De herfst is het meest geliefde seizoen want het weer is droog en zonnig. De winter kan erg koud zijn met temperaturen van –35 graden Celsius. De winter is erg lang, meestal van Oktober tot Maart en soms langer.

De winter van 2000 – 2001 was erg lang - van oktober tot juni en het was erg koud met temperaturen van soms –45 op sommige plaatsen. Ongeveer 600,000 dieren vonden de dood en ongeveer 450,000 nomaden verloren daarom veel van hun inkomen.

De zomer kan erg warm zijn met temperaturen van 30 graden Celsius (zomer 2000 was erg droog en warm met soms 40 graden Celsius). Mongolië is bekend om zijn heldere zonnige dagen (ongeveer 240 dagen per jaar) De warmste maand is Juli en de koudste maand is Januari.

Het lamaisme is de hoofd religie in Mongolië. Lamaisme is de Tibet vorm van Boeddhisme. Alhoewel Boeddhisme in het algemeen beschouwd wordt als de traditionele godsdienst, is het shamanisme veel ouder. Zelfs het Christendom was eerder dan het Boeddhisme geïntroduceerd in Mongolië : al in de 7de eeuw. Shamanisme was de hoofdreligie van Mongolië tot de 16de eeuw. Zij beweren dat hun god “Tengri” Ghenghis Khaan heeft opgedragen om de wereld te veroveren. Ghengis Khaan was misschien een shaman. Sommige praktijken en geloven van het shamanisme zijn terug te vinden in het lamaisme en zijn ook terug te vinden in de zogeheten “ovos” (opstapeling van stenen en alles wat de mensen opofferen) op de top van de heuvels.

Vanaf de 16de eeuw groeide de macht van de Boeddhistische monnikenorde, daar generaties lang mensen hun land en kuddes aan de kloosters gaven. Het 1ste klooster was gebouwd in 1586. In 1920 had Mongolië 700 kloosters en een derde van de bevolking was monnik. In 1921 begon de staat zaken van de tempels af te nemen en in 1930 was het aantal monniken drastisch gedaald. Zij werden naar gevangenissen en legers gestuurd. In 1937 waren zeker 50.000 monniken gedood of naar Siberië gezonden. Al de kloosters waren gesloten behalve de ene in Ulaanbaater: “Gandan”.

Gedurende de 70 jaren dat het communisme aan de macht was, was atheïsme de hoofd “godsdienst”. Met de terug keer van de "godsdienstvrijheid", was er een groot revival van Boeddhisme in 1990. Alhoewel die godsdienstvrijheid in de Mongoolse constitutie is opgenomen, zijn er speciale wetten geschreven met als doel om het Boeddhisme te promoten en om andere godsdiensten, met name het Christendom, te ontmoedigen.

Voor 1990 was er geen duurzaam zendingswerk in het land, behalve dat in Binnen-Mongolië de CIM/OMF aan het werk waren (tot 1950). Ze probeerden hun werk uit te breiden tot Binnen-Mongolië. In 1990 waren maar 4 Christenen bekend in Mongolië . Er waren een paar Mongoolse Christenen in Hong Kong en Taiwan. Maar in 1990 was Mongolië open en 3 jaar later waren er 1500 en in 1994 2000 Christenen. Vandaag de dag zijn er zo’n 10.000 Christenen.

In November 2000 publiceerde de Mongolian Evangelical Fellowship statistieken over de kerken in Mongolië:

De ruggengraat voor de economie in Mongolië zijn de dieren. Ongeveer 48% van de bevolking woont op het platteland en werken als boer. Het vee bestaat uit paarden, schapen, geiten, kamelen en koeien. Sommige hebben ook jaks. (Nu kunt u misschien begrijpen waarom de zomer en winter 2000 – 2001 een financiële ramp was. Meer dan 7000 families verloren al het vee en ongeveer 13.000 families meer dan de helft of hun vee).

Ook zorgt de mijnbouw voor inkomen, maar de industrie is erg klein. De meest belangrijke zakenrelaties zijn met Rusland, Kazakstan, Zwitserland, China, Japan en de VS.

Het land is nog in een overgangssituatie van een socialistische naar een vrijemarkteconomie. Sinds Rusland is gestopt met het geven van economische ondersteuning in 1991, lijdt het land erg want zij moeten nu import betalen terwijl hun valuta zwak is. Het socialistische systeem heeft gezorgd voor een grotere bureaucratie, corruptie, “zwarte markt” economie en inflatie. Het uitbetalen van lonen is vaak vertraagd en er is een hoog percentage van werkeloosheid; velen zijn erg arm.

De Mongoolse maatschappij leeft van oudsher van landbouw en levert ongeveer 25% aan de Mongoolse staat. Toen de communisten aan het bewind waren had iedereen toegang tot sociale diensten, inclusief gezondheid en scholing, subsidies om te wonen, voor communicatie en transport. Maar vanwege de privatisering is ondersteuning voor deze diensten erg teruggelopen of zelfs geheel verdwenen. Dit heeft ervoor gezorgd dat er een grotere kloof is tussen de rijken en de armen. Andere gevolgen zijn een groei in sociale problemen zoals alcoholisme, criminaliteit, scheidingen, mishandeling en het verwaarlozen van kinderen (veel kinderen leven op straat) en werkeloosheid.

Mongoolse huwelijken zijn niet stabiel. Mensen trouwen zonder te verwachten dat het huwelijk iets is voor de lange termijn. De oorzaak ligt waarschijnlijk in het feit dat Mongoliërs van huis uit nomaden zijn. De boeren waren lange tijd van huis. Vele straatkinderen vertellen dat ze zijn mishandeld door hun moeders laatste vriend of echtgenoot en daarom hebben ze gekozen voor het straatleven.

De families waren groot maar dat wordt minder. Mannen zijn vaak dronken en dat veroorzaakt veel problemen voor de vrouwen. Ze worden vaak mishandeld door hun dronken echtgenoot. Toch zijn Mongoolse families erg belangrijk. Er wordt voor elkaar gezorgd en dat wordt ook van elkaar verwacht.

Toen het communisme aan het bewind was ging bijna iedereen naar school, zelfs kinderen tussen de 3 en 6 jaar. De communisten hechte hoge waarde aan scholing en zorgden ervoor dat iedereen naar school ging. Ook werd er grote nadruk gelegd op het trainen van onderwijzers.
Nadat de communisten het land verlieten, zijn veel scholen gesloten, met name lagere scholen en internaten voor de kinderen van de boeren. Veel kinderen van arme families kunnen niet naar school omdat ze dat niet kunnen betalen. De overheid kan veelal de salarissen niet verhogen voor de onderwijzers. Zodoende is er geen voldoende ondersteuning voor goed gekwalificeerd onderwijs. Dat betekend dat veel goed gekwalificeerd personeel verdwijnt. De lonen waren zo laag en laat betaald dat er soms wordt gestaakt.

Onder het socialistische bewind was het gezondheidssysteem goed en veelomvattend. En er werd voor betaald door de staat. De Mongoliërs hoefden niet te betalen. Maar nadat er verandering kwam in het politieke systeem werden de gezondheidsdiensten slecht. Mongolië heeft officieel een indrukwekkend niveau van medische faciliteiten en dokters maar de gezondheidszorgvoorzieningen zijn onvolledig. De armen zijn daar het meest de dupe van, maar in het algemeen lijdt iedereen vanwege het tekort aan medische voorzieningen. Zuigelingensterfte is hoog, met name op het platteland.